Lezen/weten/begrijpen heelt niet

over hoge hakken en kleine meisjes in de liefde

Ik luister naar mijn cliënten en denk: als het over werk gaat, over verantwoordelijkheid en richting, dan zit hier een vrouw die weet wat ze wil, die keuzes maakt, die spreekt, die staat. En toch, zodra het gesprek verschuift naar liefde, naar relaties, naar die ene man, verandert er iets subtiels maar onmiskenbaar.

De stem wordt aarzelend. De twijfel sluipt binnen. De zinnen worden voorzichtiger.

En dan hoor ik verhalen! Van vrouwen met hoge functies, volle agenda’s, indrukwekkende carrières, die in de liefde genoegen nemen met kruimels, zich laten misleiden door halve beloften, vage beschikbaarheid en zinnen die nooit helemaal landen. Vrouwen die alles kunnen dragen — behalve onzekerheid in de liefde.

Achteraf zien ze het ook, en kunne het vaak ook nog uitleggen. Maar onder al dat weten wordt iets ouds aangeraakt.

We hebben gelezen. Veel. We hebben therapie gedaan. We hebben podcasts geluisterd. We kennen de begrippen: Hechting. Patronen. Verlatingsangst. Vermijding.

En toch blijven we ons verbazen wanneer we achteraf terugkijken en denken: Ik zag dit al vanaf het begin maar ik heb het genegeerd, waarom?

Wat mij steeds opnieuw raakt, is hoe weinig dat te maken heeft met intelligentie of bewustzijn, en hoe alles te maken heeft met iets veel meer primair: de behoefte om geliefd te zijn. Om gekozen te worden. Om niet alleen te blijven.

Onder de vrouw op hakken leeft nog altijd dat kleine meisje. Ze blijft hoopvol en verlangen. Wel bereid om te wachten, te buigen, te geloven.

Onlangs zei een man tegen mij, midden in een gesprek dat mij is bijgebleven:“Wat ik begin te zien, is dat vrouwen die ik date mij automatisch de macht geven om te bepalen wat ik met de relatie doe. En eerlijk gezegd schrik ik daar vaak van.”

Die zin bleef hangen. Omdat hij pijnlijk helder is. Omdat hij niets beschuldigt. Omdat hij iets blootlegt wat zelden wordt uitgesproken.

Want zodra liefde in het spel komt, leveren we macht in. Niet bewust. Niet expres. Maar automatisch.

We bouwen een leven op als ''de zelfstandige vrouw''. De onafhankelijke vrouw. Totdat we ons hechten. En dan verschuift het centrum ongemerkt naar de ander.

En voor je het weet, ben je jezelf kwijtgeraakt in een dynamiek die je rationeel allang doorzag, maar emotioneel niet kon stoppen.

Dit is waarom lezen (alleen) niet heelt. Hechtingsgedrag is geen concept maar een ervaring. We worden gekwetst in relatie en we helen weer in relatie. Je systeem reageert sneller dan je hoofd kan bijbenen dus je hebt geen kans om het alleen te verwerken.

Na een relatiebreuk ligt dit alles open. Rauw, messy, pijnlijk.

Juist dan krijg je de kans om jezelf NIET te verlaten en jezelf vast te houden.

Dit moment vraagt iets anders dan doorgaan, verklaren en begrijpen.

Het nodigt uit tot blijven. Herkennen hoe oud deze beweging is — en hoe trouw dat klein meisje is.

Dit werk vraagt begeleiding, omdat niemand zijn eigen blinde vlekken ziet. Het meisje in jou zoekt bescherming en geen analyse. Echte verandering ontstaat wanneer veiligheid niet langer buiten jezelf wordt gezocht.

Wanneer je leert blijven bij jezelf, verandert niet alleen je liefdesleven. Alles beweegt mee. Relaties verdiepen. Grenzen worden helder. Keuzes voelen rustiger.

Misschien is dát waar het werkelijk over gaat. Het moment waarop je jezelf eindelijk serieus neemt in de liefde.